یک صفحه جدید:

کتابی که خوانده ام

کتابی که خوانده ام

اسماعیل شکری

از آن­جا که این سایت، سایتی است برای کتاب­خوانی، به­ نظرم درست­ تر این است که صفحه­ ای باز کنیم با عنوانی شبیه به «کتابی که خوانده­ ام» یا هر چیز دیگری که شما بپسندید. چراغ این صفحه را با کتابی که تازه خوانده­ ام روشن می‌کنم. درعین حال، «بامدادِ ما» علاقمند است که ازمیان اندیشه پروران عزیز دوستانی همت کنند و مسؤلیت این صفحه را بپذیرند. از ناشران محترم هم می‌خواهیم اجازه دهند تا بخشی از کتابی را که معرفی کرده­ ایم درسایت منعکس شود.

اما کتابی که خوانده­ ام.

 نام کتاب: پرسش هایی در باب زبان

نویسندگان: دونا جونا بولی –  ورالی شونفلد

مترجم: راحله گندمکار

تهران، نشر علمی ۱۳۹۱-۳۳۶ صفحه، ازمجموعه نگین­ های زبان­شناسی

book1

آن­چه که باعث شد این کتاب را بخوانم، مقدمه­ ی مترجم است که در آن ذکر شده «کتاب از پرفروش ترین درس‌نامه‌های آموزشی آمریکا در حوزه‌ی زبان‌شناسی است که برای استفاده‌ی دانشجویان دوره‌ی کارشناسی رشته­ هایی جز علوم انسانی فراهم آمده است».

book2

نکته جالب این بحث آن بود که به جای پرداختن جدی به آموزش  زبان‌شناسی و درگیر شدن با مقولاتی که حداقل نیاز به آموزش‌های قبلی داشته باشد، با زبان شناسی آشنا شوم. با آن­که کتاب بوسیله دو نفر نوشته شده، مطالب آن طوری یکدست فراهم آمده که حتی درپاره­ای از موارد که نویسنده به عنوان مثال به زندگی شخصی‌اش اشاره می‌کند، مشخص نیست درباره کدام­یک از ایشان است! آن­چه که نویسندگان قصد دارند به آن بپردازند، بررسی این سوالات است: «چه کاری باید انجام دهیم تا کودکان‌مان صورت های غیر دستوری را بکار نبرند؟ چرا شیوه نگارش انگلیسی را اصلاح نمی‌کنیم تا واژه‌ها دقیقا به همان شکلی که تلفظ‌شان می‌کنیم نوشته شوند؟ بالطبع این امر برای زبان فارسی هم مطرح است. جرا صحبت کردن به برخی زبان ها بسیار دشوارتر از زبان های دیگر است؟»(ص۵)

درهمان فصل اول آموخته­ های سی چهل سال پیش من درهم می‌ریزد. شاید تقصیر من است که در طول این مدت تنها به نوشته‌های روزنامه‌ها و مجله‌ها بسنده کرده­ام. گفتم آموخته­ های من درهم ریخت؛ نه تهاجمی، به زبانی ساده،  انگار دوستی بادوستی سخن می‌­گوید. این کتاب به ما می‌آموزد «از این متداول دوری کنیم که زبان را باید به کودکان آموخت، درحالی که فراگیری زبان درست مانند تجزیه‌ی قند در بدن ما به شکل طبیعی رخ می‌دهد.»(ص۲۳)

درفصل دوم کتاب، به این سؤال پاسخ داده می­ شود: «زبان شناسی چیست و زبان‌شناسان به چه کاری می‌پردازند؟» به جای آن­که از همان اول به سراغ تعریف­های دقیق و منطقی برود، از تصوری که دیگران از زبان­شناسی دارند شروع می‌کند. تکه­ هایی از این تصورات رادر کنار هم قرار می­دهد و بدون آن­که متوجه شوی از چه راهی رفته­ ای، مفاهیم زبان­شناس و زبان­شناسی جلو چشمت ظاهر می­ شود. یکی از این دو نویسنده، آلمانی زبان است و بالطبع با فرزندش به آلمانی سخن می­گوید، در شرایطی که همسرش انگلیسی زبان بوده و او و فرزندانش با وی انگلیسی صحبت می­ کنند. همان­طور که پیشتر گفتم، معلوم نیست کدام ­یک از این نویسندگان آلمانی تبار هستند. کتاب، بعد از این­که در این­جا به زبان مادری می­پردازد، نشان می­ دهد نگاه به زبان مادری جدا از آن­چه­ که سیاست­ ورزان می­ اندیشند، به خاطر بار عاطفی و نوستالژیکی که دارد از یک سو فردی و هم به­ خاطر آن­که گروه کثیری بدان می­ پردازند، پدیده­ و لاجرم مقوله­ ای اجتماعی است. یعنی این­که چه سیاست­ ورزان بخواهند و چه نخواهند، صاحبان آن زبان بدان زبان سخن می­ گویند. کتاب نشان می­ دهد که زبان شناس چگونه به زبان مادری ساکنین بخشی از یک کشور و زبان رسمی یک کشور نگاه می­ کند.

مورد مثال در این باره، نویسندگان ایالات متحده هستند. کشوری با مردمانی از تبارهای گوناگون و بالطبع زبان­های مختلف. این کتاب به ما می­ آموزد، انسان معاصر به زبان مادریش چگونه بیاندیشد و چگونه آن را به­ کار ببرد.

book3

book4

یادداشت خود را بفرست

لطفن اسم خود را وارد کنید

ورود اسمتان ضروری است.

لطفن یک ایمیل واقعی وارد کنید

یک آدرس ایمیل ضروری است

پیام خود را وارد کنید

اگر اندازه‌ی نوشته‌ها برای شما کوچک می‌باشد، می‌توانید با فشردن هم‌زمان کلیدهای Ctrl و + اندازه‌ی نوشته را افزایش دهید.

بامداد ما © 2017 تمام حقوق محفوظ است.